Vertrek: steeds op zaterdag

Van deze twee voormalig Sovjetrepublieken is het Armenië dat zich hiervan het meest heeft los kunnen maken. Toch zijn de problemen daarmee niet opgelost. Het land raakte in de laatste eeuw twee van haar  grootste meren kwijt en ook het nationale symbool, de berg Ararat, kan slechts bezocht worden via een omweg door Iran of Georgië. Het grensverkeer met Turkije is dan ook nog steeds niet hersteld en de relatie met Azerbaijan laat te wensen over. Georgië daarentegen heeft binnenlandse problemen. Het is een doorn in het oog voor Georgië en delen van de westerse wereld, dat afvallige provincies als Zuid-Ossetië en Abchazië niet enkel worden gesteund, maar ook als zelfstandige republieken door Rusland zijn erkend. De reiziger zal van dit alles echter weinig merken en vooral genieten van ruige natuur (uitgestrekte bossen, snel stromende rivieren, besneeuwde bergtoppen) en de vele eeuwenoude kerkjes, kloosters en kathedralen. Ook zal het contact met de bewoners van dit zuidelijke deel van de Kaukasus voor een blijvende herinnering zorgen. Gasten worden als familie beschouwd en gevraagd aan te schuiven bij gastronomische maaltijden met veel speeches en toosten. Georgiërs en Armeniërs vinden dat het leven geleefd moet worden en doen dit vooral met Wein und Gesang.